Ümit Bakır yadı...."Bir trenin bana bu kadar acı verebileceğini hiç düşünmemiştim..."

Bir trenin bana bu kadar acı verebileceğini hiç düşünmemiştim... Bir kurumda memur olarak çalıştığım bir vakit Ankara'nın puslu ve gökyüzünün kapkara olduğu bir akşamüstü

Bir trenin bana bu kadar acı verebileceğini hiç düşünmemiştim... Bir kurumda memur olarak çalıştığım bir vakit Ankara'nın puslu ve gökyüzünün kapkara olduğu bir akşamüstünde gece nöbetine gitmek için evden çıkıp, banliyö trene binmek üzere yola çıkmıştım. Hafif hafif ilerlerken düşüncelere ve hesaplara dalmış bir vaziyette kendimi trenin içerisinde buldum. Hemen karşımda 65-70 yaşlarında, oturaklı, bir gözü hafif kaymış bir amca vardı ,Otururken bana baktı. Bende alışagelmiş tavrımla kafamı sallayıp "selamünaleyküm" deyip oturdum karşısına ve hesap yapmaya devam ettim . Amca; "Nerelisin evladım?" diye sordu. Ben; "Elazığlıyım" der demez. Amca; "Bizim oranın adamına, has adamına kurban olayım"dedi ve "Bende Malatyalıyım" diyerek ekledi. Ardından derin bir oh ve ah karışımı yakınışı oldu. O yakınışıyla ben hızlı bir şekilde ya memleketin ahvalinden bahsedecek ya da kendi yaşadığı sorunlardan bahsedecek diye düşünürken amca başladı konuşmaya. Elazığ Palu da bir yakını vakti zamanında Bir kurumda müdür olarak çalışmış, bende Paluluyum der demez gülümsedi ve : "Ne güzel" dedi. Amcayla ilgili Asıl mesele birazdan ortaya çıkacaktı ve içimi yakan sözler birer birer dökülecekti amcanın ağzından. Şöyle başladı amca; "76 yaşındayım. Şehit Babasıyım ve üç torunuma bakıyorum" dedi. bende hanımınız yaşıyor mu, başka çocuğunuz varmı? diye sorup yaralarını deşmemek için hiç soru sormak istemedim. Sadece derdine ortak olmak maksadıyla pür dikkat amcayı dinlemek istedim. Ve amca şöyle devam etti; "Maaşıma tam oniki gün kalmış ve cebimde 250 TL bir para vardı. Bastonum ile yoldan karşıdan karşıya geçiyordum ki bir araç geldi pat diye vurdu bana. Sol kalçamın üzerine düştüm, çevredekiler toplandılar. "Amca varmı birşeyin, iyi misin, hastaneye götürelim mi ?" Gibi hep bir ağızdan konuşurlarken; "Yok siz işinize bakın, sizin de hakkınıza girmeyelim . Onlar ısrar ederken "Sağ olun Allah razı olsun "dedim. Velhasılı kelam bastonumu elime aldım ve yavaş yavaş ilerlerken elimi cebime attım ki Param cebimde yok. Çalmışlar alçaklar" Anlatırken gözleri parlayan amca , titrek bir ses ile söylediği şu sözü ile yüreğimi parçaladı: "Ben birde bu millet için evladımı şehit verdim, bilir misiniz evlat acısını? ciğerim yanıyor hergün." Dedi ve gözleri kan gibiydi amcanın . "Neyse ki cebimde 25 TL kalmış, onu bırakmışlar." Diyip gülümsedi ama, acı ve kahır dolu bir gülümseme. "Bakma öyle gülümsediğime bir de içimi gör." deyip gülümsemeye devam etti. "Ah ah 25 TL ve 12 gün var maaşıma, ben üç torunum ve felçli hanımım..." diyerek ekledi: "Ne olacak 3 günde 1 ekmek... Ben, üç torunum ve hanım yeterde artar çok şükür" Diyip gülümsedi tekrardan. " Evladım şehit olduğu için gurur duyuyorum iftihar ediyorum. Ama bizim millete bak! Utanın utanın böyle olmaz . Dedi ve devam etti; "Şimdi dışarı çıktım ve gece geç saatlere kadar ancak giderim eve niye biliyor musun ?" Diye sordu. Bende "niye amca"der demez konuştu. "Torunlarım biri 11 yaşında diğerleri ondan küçük, birşey istedikleri vakit alamıyorum, çocuklar üsteliyorlar zor durumda kalıyorum. Şimdi ben gidene kadar uyurlar bende sessizce gidip uyurum . Geçen pasta istedi birisi alamadım içim yanıyor... Alamadığım için şakayla karışık torunumu geçiştirmeye çalışırken 11 yaşındaki torunum bana şöyle dedi; Babam olsa alırdı değil mi dede... Değil mi dede!!!

Ümit Bakır yadı...."Bir trenin bana bu kadar acı verebileceğini hiç düşünmemiştim..."

Bu haber sizde nasıl bir etki bıraktı?

Bu Habere Katkı Sağla

Yorumlar (0)

Yorumunuzu Yazın

Onaylanmış Yorumlar